کد خروج ۱۳۷ یعنی فرایند با سیگنال ۹ بسته شده است، چون ۱۳۷ منهای ۱۲۸ برابر ۹ است. این کد در بیشتر موارد از خطای خود برنامه نمیآید؛ از تصمیم هستهٔ سیستم میآید که برای نجات حافظه، یکی از فرایندها را کشته است. بنابراین جستوجو برای «خطای ۱۳۷» در کد معمولاً بینتیجه است و باید سراغ مصرف حافظه رفت.
قاعدهٔ عمومی کدهای بالای ۱۲۸ در پوسته این است: عدد را منهای ۱۲۸ کنید تا شمارهٔ سیگنال به دست بیاید. ۱۳۰ میشود سیگنال ۲ یا همان وقفه، ۱۴۳ میشود سیگنال ۱۵ یا پایان نرم، و ۱۳۷ میشود سیگنال ۹ یا کشتن اجباری.
چرا سیگنال ۹، و چرا حافظه
وقتی حافظهٔ سیستم یا سهمیهٔ یک کانتینر به پایان میرسد، هستهٔ لینوکس یک فرایند را انتخاب میکند و با سیگنال ۹ میبندد. این کار عمداً با سیگنال ۹ انجام میشود، چون این سیگنال قابل گرفتن نیست و فرایند نمیتواند آن را نادیده بگیرد. نتیجه این است که برنامه حتی فرصت نوشتن پیام خطا هم پیدا نمیکند و فقط کد ۱۳۷ میماند.
در کانتینر
در کانتینر، محدودیت حافظه از سهمیهٔ گروه کنترل میآید. اگر سرویس شما سقف ۵۱۲ مگابایت داشته باشد و در یک درخواست سنگین به ۶۰۰ مگابایت برسد، هسته همان فرایند را میکشد. در گزارش سرویس، تنها نشانه همین کد خروج است. برای دیدن سقف، مقدار حافظهٔ مجاز را در تنظیمات سرویس ببینید و آن را با مصرف واقعی مقایسه کنید.
جدول کدهای نزدیک
| کد | سیگنال | معنی در عمل |
|---|---|---|
| ۱۲۶ | بدون سیگنال | فایل هست اما اجرا نمیشود |
| ۱۲۷ | بدون سیگنال | نام فرمان در PATH نیست |
| ۱۳۰ | ۲ | وقفه با Ctrl+C |
| ۱۳۷ | ۹ | کشته شدن اجباری، معمولاً کمبود حافظه |
| ۱۴۳ | ۱۵ | پایان نرم از طرف سرویسگردان |
چطور مطمئن شویم
- کد خروج را همانجا بگیرید:
cmd; echo "exit=$?". - در گزارش هسته بگردید. خطی که از کمبود حافظه میگوید، نام فرایند و اندازهٔ حافظه را هم مینویسد.
- مصرف حافظه را پیش از وقوع اندازه بگیرید، نه بعد از آن. یک نمونهگیری هر ثانیه کافی است.
- اگر مصرف با هر درخواست بالا میرود و پایین نمیآید، مسئله نشتی حافظه است، نه سقف کم.
چهار راه جلوگیری
- سقف حافظه را بر اساس اندازهگیری تعیین کنید، نه بر اساس حدس. عدد گرد و کم، مشکل را به تعویق میاندازد.
- در اسکریپتهای بش، پیش از اجرای ابزار سنگین، اندازهٔ ورودی را بررسی کنید.
- در برنامههای گرهای، سقف پشته را کمتر از سقف کانتینر بگذارید تا خود برنامه خطا بدهد، نه هسته.
- برای کارهای دستهای، دسته را کوچک کنید. یک دستهٔ کوچک که کامل میشود، بهتر از یک دستهٔ بزرگ است که نصفه میماند.
یک نکتهٔ فارسی
اگر خروجی برنامه را در فایل فارسی مینویسید و فرایند کشته میشود، بخشی از فایل نیمهکاره میماند. نوشتن در فایل موقت و سپس جابهجا کردن، از فایلهای نصفهکاره جلوگیری میکند. همین قاعده برای گزارشهای طولانی هم درست است.